این زندگی "با تــــــو" زیباترم میشه تو عاشقم بودی من باورم میشه
كاش مي ديدم چيست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است
آه وقتي كه تو لبخند نگاهت را
مي تاباني
بال مژگان بلندت را
مي خواباني
آه وقتي كه تو چشمانت
آن جام لبالب از جاندارو را
سوي اين تشنه ي جان سوخته مي گرداني
موج موسيقي عشق
از دلم مي گذرد
روح گلرنگ شراب
در تنم مي گردد
دست ويرانگر شوق
پرپرم مي كند، اي غنچه ي رنگين پرپر!
پيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست
اهتزاز ابديت را ياراي تماشايم نيست
كاش مي گفتي چيست
۰۰۰ آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است.
" فریدون مشیری "
به دنبال تو ام منزل به منزل
پریشان می روم ساحل به ساحل
به خوابت دیده ام رویا به رویا
به یادت بوده ام فردا به فردا
پس از تو
روح سرگردان موجم
هنوزم تشنه ام دریا به دریا
تو را تنهای تنها می شناسم
تو را هر جای دنیا می شناسم
به دنبال توام منزل به منزل
......
بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم شدم
آن عاشق ديوانه كه بودم
بی تو طوفانزده دشت جنونم،صید افتاده به خونم
تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه بدنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی، نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
در خانه چو ببستم ،دگر از پای نشستم
گوئیا زلزله آمد ، گوئیا خانه فرو ریخت سر من
بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو ،کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
تو همه شعر و سرودی، تو همه بود و نبودی
چه گریزی زبر من،که زکویت نگریزم
گر بمیرم زغم دل ، با تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی ؟ نتوانم ، نتوانم
بی تو من زنده نمانم...
. تمام گفتنی ها را رها می کردم،تمام سکوت ها را فریاد می زدم،تمام غرور ها را می شکستم،
در کمین لحظه ها می نشستم برای شکار کودک واژه هایی که بوی معصومیت عشق می دادند ،
آنها را در آغوش می کشیدم و در دامان مهر شاعرانه ام می پروراندم...
یادش بخیر روزگاری ...
افسرده ترین بودم و آوای تو هر شب در بیشه طبعم،تبی از شعر و ترانه و نی لبک
می انداخت.
و اما امروز...
امروز گرچه با آمدنت طبع شعرم را ربودی و دیر زمانی است که دفتر شعرم رنگ قلم ندیده است
اما جز این است که غم تو،خود مرثیه ایست طولانی ،هر لبخندت غزلی است تازه،پشت هر نگاهت ترانه ایست جاری ...!؟
آری مهربانم!
امروز ما از آن همیم ،از آن قلبهای هم،از آن نفس های هم،امروز فاصله ای بین ما نیست...
جز گاه گاه اعتقاداتی که بر این باورم چند صباحی دیگر در فهم آن به دانایی مشترکی خواهیم رسید.
چرا که من ایمان دارم همان که ما را در عشق به رهی مشترک انداخت ،
خودش ما را راهنماست.
سلام
من مستی هستم دوست گلشید مطلب آخرو من گذاشتم.
چون گلشید عزیز این روزا دیگه خــــــــــــــیلی سرش شلوغه
مستی
این زندگی "با تــــــو" زیباترم میشه
تو عاشقم بودی من باورم میشه
"با تــــــــو" دلم غرق یک بچگی میشه
من آخر رویام این زندگی میشه
من "با تـــــو" فهمیدم زیبایی هم خوبه
یک مــــــــــــرد مغرور رویایی هم خوبه
من "با تــــــــــو" فهمیدم دلبستگی بد نیست
گاهی به یک آغوش، وابستگی بد نیست
وقتی تو اینجایی دنیا همین خونه است
حالا بگو تو بازم این زن یه دیوونه است
وقتی تو اینجایی حواترین میشم
عاشـــــــــــــــــــق ترین آدم روی زمــــــــــین میشم
مستی
به باد خواهم گفت حکایت نامهربانیت را ...
تا از سر هر کوی که میگذرد آنرا بخواند تا شاید روزی از سر کوی تو نیز بگذرد و در گوش تو بخواند قصه ای را که برایت آشناست ...
به یاد خواهی آورد مرا ، نگاه یخ زده ام را و روزی که دنیا را بر سرم خراب کردی ...
به یاد قصه ای خواهی افتاد که نا مهربانی تو و سکوت من آخرین برگش بود همه را به یاد خواهی آورد...
نامهربانیت را به باد خواهم گفت ... !!!
کاش بدونی ماتم دنیام
بی تو فقط گریه می خوام
کی می دونه این حسرتا چه کرد
با روز و شبام
وقتی نمیتونی فریاد بزنی
ناله نکن!!!خاموش باش
قرن ها نالیدن به کجا انجامید ؟؟
تو محکومی
به زندگی کردن
تا شاهد
مرگ آرزوهای خودت باشی ...
یه روزی ...
یه جایی ...
یه جوری ...
یه کسی ...
یه چیزی ...
صبر داشته باش
صبر داشته باش
صبر داشته باش
هیچوقت نگفته اند که به زور باید لبخند زد ٬ بعضی وقتها باید تا نهایت آرامش گریست
آنگاه تبسمی مهمان لبهایت میشود که زیباتر از رنگین کمان بعد از باران است . . .
دلم تنگ است !
نمی دانم...
ز تنهایی پناه آرم کدامین سوی؟
پریشان حالم و بی تاب می گریم
و قلبم بی امان محتاج مهر توست
نمی دانی ...
چه غمگین رهسپار لحظه های بی قرارم من
به دنبال تو همچون کودکی هستم
و معصومانه می جویم پناه شانه هایت را
که شاید اندکی آرام گیرد دل
دلم تنگ است و
تنهایی
به لب می آورد جانم...
....
بگید چشاش به در بود نیومدی سراغش
بگید به یاد تو بود نیومدی سراغش
بگید که تک پرت بود نیومدی سراغش
بگید که عاشقت مرد دیگه نیا سراغش
....
ديدي آخرش
منو گذاشت و رفت
از زمين
قلبمو بر نداشتو رفت
ديدي ...
آخرش ...
منو ديوونه كرد
واسه رفتن
همينو بهونه كرد ....
گاهی تمام حقیقت پشت واقعیت گم می شود
گاهی آنچه باید شود، آنچه نباید شود می شود
گاهی آنکه در دیده است در دل رسوب می شود
گاهی باید از دیده رفت تا در دل ماند، حتی به قدر خاطره ای کوتاه
گاهی باید دریای غصه های خدا شوی تا توان خروش یابی
گاهی جایی که باید دل به دریا زد همین جاست
گاهی نمی خواهی بدانی چرا دلشوره داری، ولی می دانی
گاهی دلت برای خودت تنگ می شود
و گاهی باید به آسمانت با این همه ستاره، فانوسی نیمه جان بیاویزی تا دلت، دل بماند...
ببخش اگر تو قصه مون دو رنگ و نامرد نبودم ببخش که عاشقت بودم
خسته و دلسرد نبودم ببخش که مثل تو نشد خیانتو یاد بگیرم اگر که گفتم به چشمات
بزار براتون بمیرم.
ببخش اگر تو گریه هام دو رنگی و ریا نبود
اگر که دستام مثل تو با کسی آشنا نبود
ببخش اگر تو عشقمون کم نمی ذاشتم چیزی رو ببخش که یادم نمی ره
اون روزهای پائیزی رو
...
در شبی غمگین تر ازمن... قصه ی رفتن سرودی...
تا که چشمم را گشودم....
از کنارم رفته بودی....
ای دریغا.....!!!
دل سپردن.....
به عشق تو بیهوده بود...
وعده ها و خنده های تو....
به نیرنگ آلوده بود...
ای زخاطر برده..... عشق آتشینم.....
رفتی اما من......
فراموشت نکردم......
چهل چراغ روشنه بیگانه بودی....
سوختم.......
بیهوده خاموشت نکردم.....
رفتی اما..... قلبم من راضی نشد...
بر عشق تو و خود....
نفرین کنم......
بی تو شاید.... بعد این افسانه ها.......
ترک عشقو.......
این غم دیرین کنم......
البته به صورت سورپریز
